Deel 2: De naam die alles veranderde

Mijn moeder hield het bezoekersregister vast alsof het plotseling zwaarder was geworden.

Haar vingers trilden licht. Niet overdreven, niet dramatisch — maar genoeg om op te vallen bij iemand die haar al haar hele leven kende. Mijn moeder was geen vrouw die snel haar controle verloor. Zelfs niet toen mijn vader zijn baan kwijtraakte. Zelfs niet toen rekeningen zich opstapelden. Zelfs niet toen ze mij keer op keer vroeg om geld dat ze wist dat ik nauwelijks kon missen.

Maar dit?

Dit was anders.

“Waar… waar heb je dit vandaan?” vroeg ze aan de verpleegster, haar stem plotseling schor.

De verpleegster keek haar even verbaasd aan.
“Van de receptie, mevrouw. Het is het standaard bezoekersregister.”

Mijn moeder slikte. Ze keek opnieuw naar de naam.

Ik probeerde rechtop te komen, mijn hoofd nog zwaar, mijn lichaam traag en pijnlijk alsof het me niet helemaal vertrouwde.

“Wie is het?” vroeg ik.

Ze antwoordde niet meteen.

Dat alleen al was genoeg om mijn hart sneller te laten kloppen.

Mijn moeder antwoordde altijd. Altijd snel. Altijd zeker.

Nu niet.

“Het is niemand,” zei ze uiteindelijk. Te snel. Te vlak.

Ik keek naar haar. Echt naar haar.

Voor het eerst sinds ik wakker was, zag ik geen vermoeidheid van reizen, geen lichte ergernis, geen oppervlakkige bezorgdheid.

Lees verder op de volgende pagina