De regen viel harder toen ik het kerkhof verliet.

Niet dramatisch, niet symbolisch zoals mensen in films denken.

Gewoon koud.

Zwaar.

Echt.

Ik hield het blauwe spaarboekje stevig vast onder mijn jas, alsof iemand het uit mijn handen kon rukken, zelfs nu mijn familie nog achter me stond te lachen.

“Ze gaat echt naar de bank!” hoorde ik mijn vader nog roepen.

Nog meer gelach.

Maar het klonk al verder weg.

Niet omdat ik sneller liep.

Maar omdat iets in mij eindelijk gestopt was met reageren op hen.

De rit naar de stad voelde vreemd stil.

De taxi-chauffeur vroeg iets over het weer.

Ik knikte alleen.

Mijn gedachten waren niet bij hem.

Ze waren bij oma.

Haar handen.

Haar stem.

“Laat ze lachen. Ga dan naar de bank.”

Ik had toen niet begrepen wat ze bedoelde.

Nu misschien wel.

De bank was modern, glas en staal, te netjes voor wat ik in mijn handen had.

Ik liep naar binnen.

Het contrast tussen de begraafplaats en deze plek was bijna absurd.

Leven en dood.

Lees verder op de volgende pagina