De deur van mijn ziekenhuiskamer stond op een kier.

Ik hoorde zachte stemmen op de gang. Voetstappen. Het piepen van wielen van een kar. Alles voelde vreemd ver weg, alsof ik nog half onder narcose was.

“Hij is er nog,” zei de chirurg terwijl hij opstond. “Wil je hem zien?”

Mijn keel was droog. Praten deed pijn. Maar ik knikte.

De chirurg liep naar de deur en opende die iets verder.

“U kunt naar binnen,” zei hij.

Er viel een korte stilte.

Toen verscheen er een man in de deuropening.

Hij aarzelde even voordat hij binnenkwam, alsof hij niet zeker wist of hij hier wel mocht zijn. Hij droeg een eenvoudige jas, nog vochtig van de regen. Zijn haar was licht grijs aan de slapen, en zijn blik… zijn blik bleef direct op mij hangen.

Niet nieuwsgierig.
Niet afstandelijk.

Zorgzaam.

Dat alleen al voelde vreemd.

Lees verder op de volgende pagina