Toen ik die middag de deur van ons appartement opende, voelde ik meteen dat er iets anders was.

Niet gevaarlijk anders.

Maar… stil.

De televisie stond uit. Geen rommel op tafel. Zelfs de geur in de keuken was anders—frisser, alsof er net was schoongemaakt.

“Noah?” riep ik.

“Hier!” klonk het vanuit de woonkamer.

Ik liep naar binnen en bleef even staan in de deuropening.

Noah zat op de grond met zijn schoolspullen, zijn rug tegen de bank. Marcus zat ernaast, rechtop, met een schrift in zijn handen.

Hij keek op toen hij me zag en ging meteen staan, alsof hij niet wist of hij wel mocht blijven zitten.

“Mevrouw… ik hoop dat het goed is dat ik—”

“Je bent er nog,” zei ik, nog steeds een beetje verrast.

Hij knikte. “Ik wilde vertrekken voordat u terugkwam, maar… Noah had hulp nodig met zijn lezen.”

Noah keek op en glimlachte breed. “Hij is goed in moeilijke woorden, mam.”

Ik zette mijn tas neer en keek rond.

De afwas was gedaan.

De vloer was geveegd.

Zelfs de stapel wasgoed die ik die ochtend had laten liggen, was netjes opgevouwen op de stoel.