Skip to content
De deur van het huis viel achter me dicht met een zachte klik, maar in mijn hoofd klonk het als een startschot.
“Niet Hayes,” herhaalde ik langzaam.
De man die zichzelf zo had laten noemen in de buurt, sloot zijn jas uit de regen en liep zonder haast naar de keuken. Zijn bewegingen waren gecontroleerd, bijna militair, alsof elke stap berekend was.
“Dat is alleen een naam die mensen makkelijker kunnen onthouden,” zei hij rustig. “Ga zitten, Mara.”
Ik bleef staan.
“Waarom zou ik?”
Hij keek me kort aan. Niet onvriendelijk. Niet zacht. Meer alsof hij iemand taxeerde die net een beslissing had genomen waar ze later spijt van zou krijgen.
“Omdat je net alles bent kwijtgeraakt,” zei hij. “En mensen die alles kwijt zijn, maken de slechtste keuzes als ze blijven staan.”
Die zin bleef even hangen in de ruimte.
Toen ging ik zitten.
Niet omdat hij het zei.
Maar omdat mijn benen het ineens begaven.
De regen sloeg tegen de ramen van zijn huis. Binnen was het warm, maar niet gezellig. Functioneel warm. Alsof het huis niet bedoeld was om iemand te troosten, maar om te beschermen.
Hij zette een glas water voor me neer.
“Je ex-man,” zei hij terwijl hij tegenover me ging zitten, “Adrian Vale. Correct?”
Mijn maag trok samen.