Tussen de pagina’s zat een gevouwen brief.

Ze herkende onmiddellijk zijn handschrift.

“Lieve Evie,” begon de brief.

“Als je deze leest, ben ik er waarschijnlijk niet meer. Ik hoop dat ik ongelijk heb gehad over sommige mensen. Maar als dat niet zo is, onthoud dan één ding: wie van je houdt, zal nooit boos worden omdat jij jezelf beschermt.”

Evelyn sloot haar ogen.

Voor het eerst sinds de begrafenis voelde ze opnieuw de kalmte die haar grootvader altijd uitstraalde.

Precies om elf uur stond Nora Whitman voor de voordeur.

Ze was niet verrast.

“Ik vermoedde al dat dit zou gebeuren,” zei ze terwijl ze Evelyn hielp de koffers in de auto te zetten.

Richard verscheen op de veranda.

“Ze hoeft geen toneelstuk van dit vertrek te maken.”

Nora draaide zich om.

“Ze maakt geen toneelstuk, meneer Kingsley.”

Ze glimlachte beleefd.

“Ze respecteert uw verzoek om vóór twaalf uur te vertrekken.”

Daar had Richard niets op te zeggen.

Nora bracht Evelyn naar een gemeubileerd appartement vlak bij de universiteit waar ze enkele maanden later zou beginnen.

“Je grootvader heeft dit jaren geleden al geregeld,” vertelde Nora.

Evelyn keek verbaasd op.

“Wat bedoelt u?”

“De huur wordt de eerste twee jaar betaald uit een apart fonds. Niet uit je trust.”

“Waarom heeft hij dat gedaan?”

Nora glimlachte.

“Omdat hij altijd plannen maakte voor verschillende mogelijkheden.”

De weken daarna verliepen verrassend rustig.

Evelyn begon haar studie bedrijfskunde.

Ze werkte daarnaast enkele uren per week bij een stichting die studiebeurzen verstrekte aan jongeren.

Voor het eerst voelde ze zich volledig verantwoordelijk voor haar eigen leven.

Toch bleef haar familie regelmatig contact zoeken.

Eerst stuurde haar moeder vriendelijke berichten.

“We missen je.”

“Je kamer staat er nog precies zo bij.”

“Laten we lunchen.”

Toen Evelyn voorstelde elkaar op neutraal terrein te ontmoeten, kwam er geen reactie.

Enkele maanden later ontving ze onverwacht een telefoontje van haar broer Grant.

“Evy, kunnen we praten?”

Ze stemde toe.

Ze ontmoetten elkaar in een rustig café.

Grant zag er vermoeider uit dan ze zich herinnerde.

Hij draaide zijn koffiekop langzaam rond.

“Ik moet je iets vertellen.”

Evelyn wachtte.

“Papa heeft schulden.”

Lees verder op de volgende pagina