Ethan liet een korte stilte vallen.

Niet omdat hij twijfelde.

Maar omdat hij precies wist wat stilte met mensen doet.

Het dwingt hen om te luisteren.

“…met geld dat niet van jou is,” maakte hij zijn zin af.

De woorden vielen zwaar in de zaal.

Niemand lachte nog.

Daniel probeerde zijn houding te herstellen, maar zijn hand met het glas trilde licht.

“Dit is ongepast,” zei hij snel. “Dit is een privéaangelegenheid.”

Ryan zette een stap naar voren.

“Je maakte het openbaar toen je mijn zus vernederde,” antwoordde hij rustig.

Lucas stond inmiddels naast mij.

Zijn blik ging van mijn gezicht naar mijn buik, en toen weer terug.

“Soph,” fluisterde hij, “gaat het?”

Ik knikte, maar mijn lichaam voelde alsof het niet meer van mij was.

Niet door de zwangerschap.

Door wat er net was gebeurd.

Door de manier waarop Daniel me had aangekeken… alsof ik niets was.

—

Ethan legde het dossier op de tafel bij het podium.

“Je hebt vandaag een contract getekend,” zei hij tegen Daniel. “Een uitbreiding van je positie. Nieuwe bevoegdheden. Nieuwe budgetten.”

Daniel lachte nerveus.

“Dat klopt. En wat dan nog?”

Ethan sloeg het dossier open.

“Gefinancierd door een holding,” ging hij verder. “Een holding waarvan jij dacht dat die onafhankelijk was.”

Lucia keek nu op.

Voor het eerst zonder die perfecte glimlach.

“Wat bedoel je?” vroeg ze zacht.

Ryan antwoordde.

“Wij bedoelen dat het geld waar je promotie op gebouwd is… van onze familie komt.”

De kamer verstijfde opnieuw.

Ik voelde mijn hart sneller kloppen.

Niet van angst.

Van verwarring.

Ik keek naar mijn broers.

Ethan ontmoette mijn blik.

En knikte heel licht.

Alsof hij zei: we hebben je nooit losgelaten.

—

Daniel schudde zijn hoofd.

“Dat is onmogelijk,” zei hij. “Ik heb alles zelf opgebouwd.”

Lucas lachte kort.

Lees verder op de volgende pagina