Ik bleef nog bijna twee uur achter mijn laptop zitten terwijl beneden het geluid van muziek, glazen en gelach door de vloer heen dreunde.

Niemand kwam naar boven.

Niemand klopte op mijn deur.

Dat verbaasde me uiteindelijk minder dan het had moeten doen.

Want de waarheid was dat Adrian me al jaren niet meer echt zag.

Voor hem was ik geen vader meer.

Ik was een nutsvoorziening geworden.

Een portemonnee met een hartslag.

Ik zette mijn bril recht en opende opnieuw het bankoverzicht.

De afschrijving van Vanessa stond daar nog steeds.

8.450 dollar.

Niet één keer.

Lees verder op de volgende pagina