De rechtszaal werd stiller nadat de rechter mijn naam had uitgesproken.

Niet Leah.

Niet “de dochter van Walter Hart”.

Majoor Hart.

Het leek een klein detail, maar in een kleine stad als Cumberland veranderden titels alles. Mensen die mij jarenlang alleen hadden gezien als “dat moeilijke meisje van de Harts” moesten plots hun beeld herschikken.

Mijn vader voelde dat ook.

Ik zag het aan zijn kaak.

Aan de manier waarop hij rechter ging zitten.

Alsof hij plots besefte dat dit geen familieruzie meer was die hij met charme en reputatie kon winnen.

Zijn advocaat, Gerald Pike, stond op en glimlachte professioneel naar de rechter.

“Edelachtbare,” begon hij, “de familie Hart maakt zich ernstig zorgen over de mentale gezondheid van majoor Hart. Haar militaire verleden—”