Het familiediner begon precies zoals ik had verwacht.

Mijn moeder had haar beste servies uit de kast gehaald. Mijn vader zat aan het hoofd van de tafel alsof hij een directeur was die een bestuursvergadering leidde. Chloe zat ontspannen naast hem en bladerde door haar telefoon terwijl ze nauwelijks aandacht schonk aan de mensen om haar heen.

Alsof niets was gebeurd.

Alsof zij niet degene was die mijn appartement had veranderd in een ontmoetingsplek voor haar vrienden.

Alsof ik degene was die zich onredelijk gedroeg.

Mijn moeder zette een schaal aardappelen op tafel.

“Fijn dat iedereen er is,” zei ze opgewekt.

Ik zei niets.

Mijn vader keek me kort aan.

“Ben je nog steeds boos?”

“Nee,” antwoordde ik rustig.

Lees verder op de volgende pagina