Skip to content
Maar zijn aanwezigheid veranderde onmiddellijk de sfeer in de zaal.
Mijn advocaat, Angela Ruiz, stond op.
“Uw Edelachtbare,” zei ze. “Ik verzoek toestemming om een getuige op te roepen.”
De rechter keek naar de man.
“Identificeert u zichzelf alstublieft.”
De man knikte.
“Kolonel David Mercer, gepensioneerd.”
Zijn stem was kalm.
Professioneel.
De rechter noteerde iets.
“Wat is uw relatie tot deze zaak?”
“Ik heb gedurende meerdere jaren gewerkt binnen dezelfde organisatie waarin mevrouw Nora Hart diende.”
Een zacht gemompel ging door de zaal.
Mijn moeder keek strak voor zich uit.
Voor het eerst leek ze haar zorgvuldig opgebouwde zelfvertrouwen kwijt te raken.
Angela liep naar voren.
“Kolonel Mercer, hebt u kennis van de beschuldigingen die vandaag tegen mevrouw Hart zijn geuit?”
“Ja.”
“En zijn die beschuldigingen volgens u juist?”
“Nee.”
Het antwoord kwam zonder aarzeling.
De stilte die volgde was bijna tastbaar.
Marcus stond abrupt op.
“Bezwaar.”
De rechter keek hem aan.
“Op welke grond?”
“De getuige geeft een mening.”
Angela glimlachte licht.
“Dan zullen we hem feiten laten geven.”
De rechter knikte.
“Gaat u verder.”
Angela opende een dossier.
“Kolonel Mercer, kent u mevrouw Nora Hart persoonlijk?”
“Ja.”
“Hoe lang al?”
“Meer dan tien jaar.”
Angela hield een document omhoog.
“Kunt u dit identificeren?”
De kolonel bekeek het.
“Ja.”
“Wat is het?”
“Een officiële personeelsregistratie.”
Angela draaide zich naar de rechter.
“Deze registratie bevestigt dat mevrouw Hart daadwerkelijk meerdere jaren in dienst is geweest.”