De stilte in de lobby duurde maar een paar seconden, maar voor Patricia voelde het alsof iemand de tijd had stilgezet.

“Suite 904…” herhaalde ze zacht, terwijl haar ogen opnieuw over het scherm gleden alsof ze hoopte dat de woorden zouden verdwijnen.

Karla kwam direct dichterbij. “Dat kan niet kloppen. Die is al weken geblokkeerd voor gewone gasten.”

Patricia slikte. “Het… het staat er echt.”

Ethan stond nog steeds op dezelfde plek. Zijn houding was onveranderd, zijn armen stevig om Lily heen, die nog steeds diep sliep alsof de wereld om haar heen geen enkele invloed op haar had. De rozen in zijn hand waren inmiddels nog verder geknakt, maar hij lette er niet op.

Lupita keek naar het scherm, daarna naar Ethan, en daarna weer naar de twee receptionistes.

“Dan is het duidelijk een executive reservering,” zei ze rustig. “En die worden vaak handmatig vrijgegeven door het hoofdkantoor.”

Patricia draaide zich abrupt naar haar. “Jij hoeft hier niet tussen te komen.”

Maar haar stem miste kracht. Voor het eerst klonk ze onzeker.

Ethan ademde langzaam uit. “Bel de algemeen directeur,” zei hij kalm.

Patricia knipperde. “Dat is echt niet nodig voor—”

“Nu,” onderbrak hij haar zacht, zonder verhoging van stem.

Die rust was precies wat de situatie veranderde. Niet de dreiging, niet de toon, maar de zekerheid erachter.

Lees verder op de volgende pagina