Karla pakte uiteindelijk de telefoon. Haar handen waren iets minder zelfverzekerd dan een paar minuten eerder.

Binnen vijf minuten kwam er beweging in de lobby. Een man in een donker pak verscheen uit de achterzijde van het hotel. Zijn pas was snel, geoefend, het soort tempo van iemand die gewend is problemen op te lossen voordat ze groot worden.

“Wat is hier aan de hand?” vroeg hij terwijl hij naderde.

Patricia begon meteen te praten. “Meneer, deze gast—”

“Laat mij,” zei Ethan rustig.

De man keek op. En op dat moment veranderde er iets in zijn blik. Niet meteen herkenning, maar wel aandacht. Echte aandacht.

“Ethan Vance,” zei hij voorzichtig.

“Ja.”

De manager verstijfde licht. “Ik… ik wist niet dat u vandaag zou komen.”

“Dat was ook niet de bedoeling,” antwoordde Ethan. “Maar ik ben hier nu.”

Er viel een korte stilte waarin het personeel achter de balie elkaar nerveus aankeek.

Lily bewoog even in zijn armen en mompelde iets onverstaanbaars. Ethan keek automatisch naar haar, controleerde haar ademhaling, en streek voorzichtig een pluk haar uit haar gezicht.

Dat kleine gebaar maakte de situatie nog ongemakkelijker voor iedereen die toekeek. Want het liet zien wat hier echt belangrijk was.

De manager richtte zich tot Patricia en Karla. “Wat is er precies gezegd?”

Patricia opende haar mond, maar de woorden kwamen niet soepel. “We… we konden de reservering niet vinden en dachten dat het een fout was.”

Lupita stapte een halve stap naar voren. “Ik heb het systeem gecontroleerd en de executive boeking gevonden in het secundaire tabblad. Suite 904 is bevestigd.”

De manager knikte langzaam. “En hoe is er met de gast omgegaan?”

Niemand antwoordde meteen.

Dat was antwoord genoeg.

Ethan keek eindelijk op. “Mijn dochter slaapt,” zei hij rustig. “Ik wil haar naar een kamer brengen. Daarna wil ik dat dit gesprek verder gaat zonder haar aanwezigheid.”

De manager knikte onmiddellijk. “Natuurlijk. Ik regel de suite persoonlijk.”

Hij gebaarde naar een bellboy, die meteen naar voren kwam met een sleutelkaart.

“Mag ik u begeleiden, meneer Vance?”

Ethan knikte. “Graag.”

Hij liep weg van de balie zonder nog één keer om te kijken naar Patricia of Karla. Niet uit arrogantie, maar omdat hij zijn prioriteit al had gekozen.

Lupita liep echter een stap met hem mee.

“Meneer,” zei ze zacht.

Ethan bleef staan.

Ze aarzelde even, alsof ze twijfelde of ze iets mocht zeggen. “Het spijt me dat u zo bent ontvangen. Niet iedereen hier werkt zo.”

Hij keek haar aan, voor het eerst echt aandachtig. “Ik weet het,” zei hij.

Ze slikte. “Ik wilde alleen zeggen… uw dochter verdient beter dan dit soort eerste indruk.”

Die woorden bleven even hangen.

Ethan knikte langzaam. “Dat klopt.”

Lees verder op de volgende pagina