De stilte die volgde, was niet zomaar stilte.

Het was het soort stilte waarin alles kantelt.

Caleb Whitmore slikte zichtbaar. Voor het eerst sinds het begin van de zitting gleed de controle van zijn gezicht. Zijn vingers, die zojuist nog ontspannen op tafel hadden gelegen, trokken zich nu samen alsof ze plots niet meer wisten waar ze moesten zijn.

— Edelachtbare… — begon hij, maar zijn stem had zijn vaste toon verloren.

Diane Holloway keek hem strak aan.

— Dat was geen antwoord, meneer Whitmore.

Aan de andere kant van de zaal verstijfden Lorraine Whitmore en Tiana Brooks. Hun zelfverzekerde houding brokkelde langzaam af, als een façade die te lang had standgehouden.

Mijn advocaat, Martin Hale, bleef kalm staan.

Hij wist wat er in die envelop zat.

En belangrijker nog: hij wist wat het zou doen.

—

De rechter sloeg één van de pagina’s om en tikte er met haar pen op.

— Wilt u uitleggen waarom deze bankrekeningen niet voorkomen in uw eerdere financiële verklaring?

Caleb knipperde.

— Dat… dat zijn geen relevante—

— Onder ede, meneer Whitmore, — onderbrak ze hem scherp.

Zijn advocaat sprong op.

— Bezwaar, edelachtbare, dit document—

— Afgewezen.

De hamer klonk.

Kort.

Definitief.

—

Ik zat stil.

Lees verder op de volgende pagina