Mijn moeder bleef naar de vrachtwagen staren totdat ik de deur dichtdeed.

Zelfs toen bleef ze staan.

Roerloos.

Alsof ze wilde controleren of ik echt wegreed met de oude kledingkast.

Dat was het moment waarop mijn vermoeden sterker werd.

Niet omdat ik iets had gevonden.

Maar omdat ik haar kende.

Mijn moeder was nooit emotioneel geweest over meubels.

Ze had zonder aarzelen het huis, de auto, het spaargeld en het goud verdeeld.

Maar die kledingkast?

Daar had ze naar gekeken alsof er een deel van haar verleden in opgesloten zat.

Mijn oom Harold stapte naast me in de vrachtwagen.

Pas toen we de straat uit reden, verbrak hij de stilte.

“Je vader hield van dat ding.”

Ik keek naar hem.

“Waarom?”

Hij haalde zijn schouders op.

“Geen idee. Hij weigerde hem ooit weg te doen.”

Hij zweeg even.

“Zelfs toen je moeder een nieuwe slaapkamer wilde kopen.”

Dat trok mijn aandacht.

“Wanneer was dat?”

“Jaren geleden.”

Hij keek uit het raam.

“Ze hadden er een flinke ruzie over.”

Lees verder op de volgende pagina