De woorden bleven in de kamer hangen.

Mijn zoon keek niet meer naar mij.

Hij keek naar de vloer.

Voor het eerst sinds ik was binnengekomen, zag hij er niet uit als iemand die een groot plan uitvoerde. Hij zag eruit als een jongen van achttien die zich had vastgelopen in een verhaal dat groter was geworden dan hijzelf.

Zijn stiefmoeder liet zich langzaam weer op de stoel zakken.

Haar handen trilden licht.

“Hoe lang wist je het al?” vroeg ik.

Mijn zoon slikte.

“Drie weken.”

Ik sloot even mijn ogen.

Drie weken.

Drie weken waarin hij mij had laten geloven dat hij vader zou worden.

Drie weken waarin hij had gesproken over vertrekken, verantwoordelijkheid nemen en een nieuw leven beginnen.

Drie weken waarin hij blijkbaar al wist dat de documenten iets heel anders vertelden.

“Waarom?” vroeg ik uiteindelijk.

Hij antwoordde niet meteen.

Lees verder op de volgende pagina