Donderdagochtend om 06.17 uur ging mijn telefoon.

Ik was al wakker.

Niet omdat ik verdrietig was.

Maar omdat ik eindelijk voor het eerst in jaren zonder spanning had geslapen.

Op het scherm verscheen Erics naam.

Ik nam rustig op.

“Hallo?”

Aan de andere kant hoorde ik chaos.

Niet huilen.

Niet verdriet.

Paniek.

“Caroline, wat heb je gedaan?”

Ik schonk mezelf een kop koffie in.

“Goedemorgen voor jou ook.”

“Stop met spelletjes spelen.”

Ik ging aan tafel zitten.

“Ik speel geen spelletjes.”

“Dan wil ik NU weten waarom Tiffany hysterisch is.”

Ik glimlachte.

Eindelijk.

Ze hadden het ontdekt.

“Hebben jullie de documenten gevonden?”

Lees verder op de volgende pagina