“Dankjewel, Grant,” zei papa kalm in de telefoon.

Aan de andere kant van de lijn viel een stilte.

Niet lang.

Maar lang genoeg.

Lang genoeg om iemand te laten beseffen dat er iets niet klopte.

“Wat?” vroeg Grant.

Papa nam een slok koffie.

“Ik zei: dankjewel.”

Vanessa lachte nerveus.

“Waarvoor precies?”

Papa keek naar mij en glimlachte.

Het was dezelfde glimlach die hij vroeger had wanneer hij wist hoe een verhaal zou eindigen terwijl niemand anders dat wist.

“Voor het bevestigen van iets waar ik al een tijdje nieuwsgierig naar was.”

Niemand antwoordde.

Zelfs Grant niet.

Papa zette zijn kopje neer.

“Vertel me eens, Vanessa. Wanneer waren jullie van plan mij officieel dood te verklaren?”

De stilte die volgde was zo compleet dat ik de koelkast kon horen zoemen.

“Papa…” begon Vanessa.

“Nee,” onderbrak hij haar. “Ik ben benieuwd.”

Grant schraapte zijn keel.

“Dit is niet grappig.”

“Dat klopt,” zei papa. “Dat is het inderdaad niet.”

Ik zag hoe zijn gezicht veranderde.

Hij was niet boos.

Hij was teleurgesteld.

En dat was veel erger.

Lees verder op de volgende pagina