Skip to content
DEEL 2
De stilte na het telefoongesprek voelde vreemd rustig.
Jarenlang had Daniel elke ruimte gevuld met zijn aanwezigheid, zijn excuses, zijn beloften en zijn leugens. Nu zat ik in een tijdelijke woning aan de kust met Noah naast me op de bank en hoorde ik alleen het geluid van de golven buiten.
Voor het eerst in maanden kon ik ademhalen.
Evelyn zette twee koppen thee op tafel.
“Hij zal niet opgeven,” zei ze.
“Dat verwacht ik ook niet.”
“Ben je er klaar voor?”
Ik keek naar Noah, die verdiept was in een stripboek.
“Meer dan ooit.”
Die avond belde Daniel nog twaalf keer.
Ik nam geen enkele keer op.
Daarna volgden berichten.
Eerst boos.
Toen smekend.
Vervolgens beschuldigend.
Uiteindelijk wanhopig.
Claire, waar ben je?