DEEL 2

Mijn telefoon bleef de hele ochtend trillen.

Eerst was het mijn moeder.

Daarna mijn vader.

Toen Madison.

Daarna opnieuw mijn moeder.

Ik keek niet eens naar de berichten.

Voor het eerst sinds jaren voelde ik geen verplichting om onmiddellijk te reageren.

Ik zat in een klein café aan de rand van een stad die niemand uit mijn familie kende.

Voor me stond een kop koffie.

Naast me lag een huurcontract.

Mijn eerste eigen appartement.

Klein.

Eenvoudig.

Perfect.

Lees verder op de volgende pagina