Skip to content
DEEL 2
De dag dat mijn arts het woord remissie uitsprak, reed ik niet meteen naar huis.
Ik parkeerde mijn auto aan een meer net buiten de stad en bleef bijna een uur zitten.
Niet omdat ik verdrietig was.
Niet omdat ik bang was.
Maar omdat ik eindelijk stil genoeg was om te voelen wat ik twee jaar lang had weggeduwd.
Opluchting.
Vermoeidheid.
Trots.
En ergens diep vanbinnen een klein beetje verdriet.
Niet om de kanker.
Maar om alles wat ik onderweg had verloren.
Ik dacht aan de telefoontjes die nooit waren gekomen.
De verjaardagen die waren vergeten.
De behandelingen die ik alleen had doorstaan.
En toen dacht ik aan iets anders.
Ik had het overleefd.
Ondanks alles.
De maanden daarna veranderde mijn leven sneller dan ik ooit had verwacht.
Het bedrijf waarvoor ik werkte groeide explosief.
Ons platform hielp patiënten die thuis herstelden na zware behandelingen.