Skip to content
Een medewerker van het resort kwam naar de twee tieners toe.
Hij sprak kort met hen.
Daarna wees hij niet naar het water…
maar naar een gebouw verderop aan de haven.
Maya en Liam volgden hem.
De opname eindigde.
Ik knipperde.
“Waar zijn ze heen gegaan?”
De directeur haalde diep adem.
“Dat proberen we uit te zoeken.”
“Wat bedoelt u met proberen?” vroeg ik.
Hij draaide zijn scherm naar ons toe.
“Die medewerker werkt hier niet.”
De woorden sloegen in als een bliksemflits.
Mijn man sprong overeind.
“Wat?”
“We hebben alle personeelslijsten gecontroleerd.”
De directeur wees naar de man op het scherm.
“Niemand kent hem.”
Mijn keel werd droog.
“Dus een vreemde heeft onze dochter meegenomen?”
“Dat weten we nog niet.”
“Wat weet u dan wel?” riep mijn man.
Voordat iemand kon antwoorden, ging de deur open.
Een beveiligingsmedewerker kwam haastig binnen.
“Ze hebben iets gevonden.”
Iedereen kwam onmiddellijk in beweging.
We liepen naar de haven.
Een kleine groep medewerkers stond verzameld rond een kiosk.
De eigenaar van het kraampje hield een telefoon vast.
“Deze kinderen?” vroeg hij.
Hij liet een foto zien.
Maya en Liam.
“Ja!” riep ik meteen.
De man knikte.
“Ik heb ze gezien.”
Mijn hart maakte een sprongetje.
“Wanneer?”
“Ongeveer drie kwartier geleden.”
“Waar gingen ze heen?”
Hij wees naar een wandelpad dat langs de kust liep.
“Ze waren samen met een oudere vrouw.”
Ik fronste.
“Een vrouw?”
“Ja.”
Hij dacht even na.
“Ze leek overstuur.”
De directeur keek verbaasd.
“Een vrouw?”
De kioskhouder knikte.
“Ze huilde.”
Dat veranderde alles.
Plotseling klonk het verhaal heel anders.
Niet als een ontvoering.
Niet als een misdrijf.
Maar nog steeds begreep niemand wat er gebeurde.
De zoektocht werd uitgebreid.
Beveiligers reden met golfkarretjes over het terrein.
Personeel controleerde restaurants, winkels en wandelpaden.
De politie arriveerde kort daarna.
Elke minuut voelde als een uur.
Toen gebeurde er iets onverwachts.
De telefoon van Liam’s moeder ging af.
Iedereen verstijfde.
Ze keek naar het scherm.
Een onbekend nummer.
Met trillende handen nam ze op.
“Hallo?”
Haar ogen werden groot.
“Waar ben je?”
Mijn adem stokte.
Het was Liam.
Ze zette de luidspreker aan.