Deel 2: Het Testament Dat Nooit Vernietigd Had Mogen Worden

Toen ik wakker werd na de operatie, voelde alles zwaar.

Mijn hoofd bonsde.

Mijn arm zat in het verband.

En Wyatt zat nog steeds naast mijn bed.

Hij sliep half rechtop in een ongemakkelijke stoel, zijn hand nog steeds om de mijne geklemd.

Voor een moment keek ik gewoon naar hem.

Na alles wat er gebeurd was, was hij gebleven.

Niet omdat het gemakkelijk was.

Niet omdat iemand het van hem verwachtte.

Maar omdat hij dat had beloofd.

Toen hij merkte dat ik wakker was, verscheen er onmiddellijk een glimlach op zijn gezicht.

“Daar ben je weer.”

Zijn stem brak bijna van opluchting.

“Hoe lang heb ik geslapen?”

“Bijna twaalf uur.”

Ik knikte langzaam.

Toen herinnerde ik me de envelop.

Het kaartje.

De vreemde boodschap.

Vraag naar het testament van uw grootvader.

“Wyatt?”

Hij pakte direct de envelop uit zijn jas.

“Ik heb hem bewaard.”

Twee dagen later mochten we het ziekenhuis verlaten.

De rechercheurs hadden ons inmiddels verteld dat de zaak tegen mijn vader sterk was.

Lees verder op de volgende pagina