Wat gebeurde er vervolgens…?

Ik wachtte tot de familie van Claire de kamer had verlaten.

Pas toen haalde ik langzaam de envelop uit mijn aktetas.

Hij lag daar al weken.

Ongeopend.

Onaangeraakt.

Mijn zoon had hem me gegeven tijdens een familiediner, zonder uitleg, zonder drama.

“Bewaar hem gewoon,” had hij gezegd.

Ik had hem niet onder druk gezet.

Ik vertrouwde hem.

Nu keek ik naar zijn gehavende gezicht terwijl de regen tegen het raam tikte.

Voorzichtig verbrak ik het zegel.

Binnenin zaten geen persoonlijke brieven.

Geen emotionele bekentenissen.

Geen testament.

Alleen documenten.

Veel documenten.

Bankafschriften.

Kopieën van contracten.

E-mails.

Foto’s.

En bovenop alles lag een handgeschreven brief.

Met mijn zoons herkenbare handschrift.

Papa,

Als je dit leest, betekent het waarschijnlijk dat de situatie erger is geworden dan ik had gehoopt.

Ik wilde je hier niet bij betrekken.

Niet omdat ik je niet vertrouwde.

Lees verder op de volgende pagina