De kleur verdween uit zijn gezicht toen hij zag wat erin zat.

“Moeder…” fluisterde Ronald opnieuw.

Ik zette mijn koffiekop neer en liep naar hem toe.

In zijn handen hield hij een oude metalen doos vast die hij die ochtend had gevonden in een opslagruimte achter het buurthuis waar hij vrijwilligerswerk deed.

Voorzichtig keek ik naar binnen.

Er lagen vergeelde foto’s, een paar oude brieven en een leren portefeuille.

Meer niet.

Toch keek Ronald alsof hij een schat had ontdekt.

“Ik denk dat dit van meneer Van Dijk is,” zei hij.

Meneer Van Dijk was een van de vaste bezoekers van de gaarkeuken. Een vriendelijke man van in de tachtig die altijd als eerste aanwezig was en als laatste vertrok.

Hij hielp met tafels afruimen, maakte grapjes met de vrijwilligers en gaf iedereen het gevoel dat ze belangrijk waren.

Maar de afgelopen week was hij niet meer verschenen.

Niemand wist precies waarom.

Ronald pakte een van de foto’s op.

Daarop stond een jonge soldaat naast een vrouw met een grote glimlach.

Op de achterkant stond geschreven:

“Voor Willem. Voor altijd. – Anna”

“Dat is hem,” zei Ronald zacht.

Ik knikte.

Lees verder op de volgende pagina