“Nee…”

Mijn stem brak terwijl ik naar de inhoud van de doos staarde.

Bovenop lag een klein blauw gebreid mutsje.

Precies hetzelfde model als het mutsje dat Noah had gedragen op de enige foto die ik ooit van hem had gekregen.

Mijn handen begonnen te trillen.

Voor een paar verschrikkelijke seconden dacht ik dat iemand mij bespioneerd had.

Dat iemand op de een of andere manier wist welke spullen Noah had gehad.

Toen zag ik de envelop die onder het mutsje lag.

Met mijn naam erop geschreven.

Voorzichtig opende ik hem.

Binnenin zat een kaart.

Er stond slechts één zin op.

“Voor een moeder die liefde gaf terwijl haar eigen hart gebroken was.”

Geen naam.

Geen afzender.

Niets.

Ik keek naar de andere kinderwagens.

Er moesten er minstens veertig zijn.

Misschien meer.

Lees verder op de volgende pagina