Skip to content
Buiten de balzaal viel de koude avondlucht van Boston als een schok over Margaret Whitmore heen.
Hannah volgde haar naar een rustige hoek van de hotellobby.
“Mam, luister alsjeblieft.”
Margaret keek naar haar dochter.
Ze zag dezelfde angst die ze vroeger had gezien wanneer Hannah als kind slecht nieuws moest vertellen.
“Wat is er aan de hand?”
Hannah slikte.
“Ik weet niet alles.”
“Vertel me wat je wel weet.”
Hannah keek om zich heen om zeker te zijn dat niemand luisterde.
“Papa en Vanessa werken al bijna twee jaar heel nauw samen.”
Margaret zei niets.
Ze wilde geen conclusies trekken.
Nog niet.
“Een paar maanden geleden begon ik dingen te merken.”
“Wat voor dingen?”
“Vergaderingen die niet in de agenda stonden. Zakenreizen die langer duurden dan nodig was.”
Ze aarzelde.
“En papa begon steeds vaker te zeggen dat het bedrijf een nieuw imago nodig had.”
Margaret voelde haar maag samentrekken.
“Wat bedoelde hij daarmee?”
Hannah keek naar de grond.
“Hij zei dat de nieuwe directie jonger moest lijken.”
De woorden kwamen hard aan.
Niet omdat ze beledigend waren.
Maar omdat ze zo berekend klonken.
Tweeëndertig jaar.
Een huwelijk.
Een gezin.
Een bedrijf.
En nu sprak hij blijkbaar over imago.
Margaret haalde langzaam adem.
“Is dat alles?”