Om 00:17 uur ging mijn telefoon.

Grant.

Ik liet hem overgaan.

Tien seconden later belde hij opnieuw.

Daarna nog een keer.

En nog een keer.

Pas bij het vijfde telefoontje nam ik op.

“Natalie, wat heb je gedaan?” vroeg hij zonder begroeting.

Zijn stem klonk anders dan drie uur eerder.

Niet zelfverzekerd.

Niet arrogant.

Bang.

Ik draaide langzaam mijn bureaustoel richting het raam van de hotelsuite. Beneden weerspiegelden de lichtjes van Boston zich in het donkere water van de haven.

“Ik heb niets gedaan wat jij niet kende,” antwoordde ik rustig.

“De bank heeft mijn toegang bevroren.”

“Dat verrast me niet.”

“Natalie—”

“Nee, Grant. Luister jij nu maar.”

Aan de andere kant bleef het stil.

“Jarenlang heb ik elke financiële beslissing gecontroleerd. Ik heb investeerders overtuigd. Ik heb contracten opgesteld. Ik heb risico’s gedragen waar jij niet eens van wist.”

“Dat is niet eerlijk.”

Ik glimlachte.

Dat woord.

Lees verder op de volgende pagina