De volgende ochtend zat ik om acht uur tegenover Rebecca in haar kantoor.

Door de hoge ramen viel het zonlicht naar binnen. Op haar bureau lagen de originele documenten van de aankoop van het huis.

Rebecca schoof een map naar me toe.

“Ik heb alles opnieuw gecontroleerd.”

Ik opende de map.

Daar lag het.

De eigendomsakte.

Mijn naam stond als enige eigenaar vermeld.

Geen Daniel.

Geen Margaret.

Geen gezamenlijke constructie.

Alleen ik.

Rebecca vouwde haar handen samen.

“Juridisch gezien heb jij volledige zeggenschap over de woning.”

Ik knikte langzaam.

Niet omdat het nieuws me verraste.

Maar omdat het eindelijk zwart op wit voor me lag.

“En als ik verkoop?”

Rebecca keek me aandachtig aan.

“Dan moet de woning volgens de normale procedure worden verlaten. Maar Claire…”

Ze aarzelde.

“Weet je zeker dat dit is wat je wilt?”

Dat was een eerlijke vraag.

Ik dacht aan de afgelopen zeven jaar.

Lees verder op de volgende pagina