De woorden van Matthew bleven enkele seconden in de lucht hangen.

“Oma zegt dat mama papa heeft weggestuurd.”

De dokter keek van hem naar mij.

Ik voelde hoe mijn hart samentrok.

Niet omdat ik verrast was.

Maar omdat ik wist dat een kind van zes zoiets niet zelf bedenkt.

Iemand had hem dat verteld.

Herhaaldelijk.

Voorzichtig legde de dokter haar notitieblok neer.

“Wil je me vertellen wat oma precies zei?” vroeg ze zacht.

Matthew kneep de rode speelgoedauto steviger vast.

“Ze zei dat papa weg moest omdat mama altijd boos was.”

Zijn stem werd steeds zachter.

“En dat papa misschien nog hier was geweest als mama aardiger was geweest.”

Ik sloot mijn ogen.

Heel even maar.

Net lang genoeg om mezelf te dwingen kalm te blijven.

Julian was niet gestorven omdat iemand boos was geweest.

Hij was gestorven aan kanker.

Aan een ziekte waar hij twee jaar lang moedig tegen had gevochten.

En toch had mijn moeder blijkbaar besloten om een kind wijs te maken dat zijn moeder verantwoordelijk was voor het verlies van zijn vader.

De dokter keek me ernstig aan.

Lees verder op de volgende pagina