De woorden van de secretaresse bleven in de kamer hangen.

“Lila zegt dat haar vader het niet heeft gedaan.”

Niemand zei iets.

De schoolverpleegkundige keek naar het dossier op haar schoot. De maatschappelijk werker fronste. Ik keek naar het kleine meisje naast me, dat nog steeds mijn hand vasthield alsof ze bang was dat ik zou verdwijnen als ze losliet.

“Wil je me helpen begrijpen wat je bedoelt, Lila?” vroeg ik zacht.

Ze knikte voorzichtig.

“Papa heeft me niet pijn gedaan.”

“Oké.”

“Papa zei alleen dat ik eerlijk moest zijn.”

Dat antwoord bracht nog meer verwarring.

Buiten de kamer liep haar moeder onrustig heen en weer. Ze had meerdere keren gevraagd om haar dochter te zien, maar het team wilde eerst begrijpen wat er precies aan de hand was.

De arts die het onderzoek had uitgevoerd, kwam terug met enkele eerste resultaten.

“Ze heeft een blessure aan haar been,” zei hij rustig. “Maar de aard ervan wijst niet op een recente val op school.”

Mijn maag trok samen.

“Hoe oud lijkt de blessure?”

“Minstens enkele dagen.”

Lila keek naar haar schoenen.

Alsof ze wist waar het gesprek naartoe ging.

Ik hurkte naast haar.

“Lila, weet je nog wanneer je been pijn begon te doen?”

Lees verder op de volgende pagina