Vitya zweeg.

—Mijn ouders, antwoordde ze zelf.

Daarna wees ze naar de muren.

—Wie heeft de renovatie betaald?

Weer stilte.

—Ik.

Ze wees naar de keuken.

—Wie heeft de apparatuur gekocht?

—Jij, mompelde Vitya.

—Wie betaalt de gemeentelijke lasten?

—Jij.

—Wie staat op de eigendomspapieren?

Niemand antwoordde.

—Ik.

De stilte werd steeds ongemakkelijker.

Zelfs Zinaida Igorevna wist even niets te zeggen.

—Dus laat me begrijpen wat hier gebeurt.

Ksenia vouwde haar handen samen.

—Jullie hebben besloten dat tante Lyuba hier komt wonen.

—Tijdelijk! riep haar schoonmoeder.

—Voor hoe lang?

—Een paar maanden.

—En wie betaalt haar kosten?

—Ze zoekt werk.

—Dat was geen antwoord.

Tante Lyuba keek naar haar handen.

—Ik dacht eigenlijk dat…

—Ja?

—Dat Vitya het allemaal had besproken.

Nu draaiden alle blikken zich naar Vitya.

Zijn gezicht werd rood.

—Ik dacht dat Ksenia uiteindelijk wel akkoord zou gaan.

Ksenia lachte zacht.

—Dat is dus jouw strategie?

—Welke strategie?

—Eerst beslissen. Daarna hopen dat ik me erbij neerleg.

Hij antwoordde niet.

Omdat hij wist dat ze gelijk had.

Zinaida Igorevna probeerde opnieuw de controle over het gesprek te krijgen.

—Je maakt van een mug een olifant.

—Nee.

Ksenia stond op.

—Jullie maken van mijn appartement een hotel.

—Hoe kun je zo hard zijn?

—Hoe kun jij zo vrijpostig zijn?

De woorden kwamen rustig.

Bijna vriendelijk.

En juist daardoor kwamen ze harder aan.

Haar schoonmoeder stond abrupt op.

—Mijn zoon heeft hier ook rechten!

—Welke rechten precies?

—Hij is jouw echtgenoot!

—Dat maakt hem geen eigenaar.

—Dus je vertrouwt hem niet?

—Vertrouwen heeft niets met eigendom te maken.

Ksenia liep naar de kast in de hal.

Ze opende een lade en haalde een map tevoorschijn.

Daarin zaten de eigendomspapieren.

Ze legde ze op tafel.

—Hier.

Niemand raakte de documenten aan.

—Wat moeten we daarmee? vroeg Zinaida.

—Lezen.

Ze schoof de papieren naar haar toe.

—Daar staat precies wie eigenaar is.

Voor het eerst leek haar schoonmoeder onzeker.

Niet omdat ze de waarheid niet kende.

Maar omdat de waarheid nu letterlijk voor haar lag.

—Dus wat wil je zeggen? vroeg Vitya.

Ksenia keek hem lang aan.

—Ik wil zeggen dat ik moe ben.

—Moe waarvan?

—Van het feit dat iedereen beslissingen neemt over mijn leven zonder mij erbij te betrekken.

Dat antwoord kwam harder binnen dan geschreeuw ooit had gekund.

Vitya keek weg.

Want diep vanbinnen wist hij dat dit niet alleen over vandaag ging.

Het ging over tientallen kleine momenten.

Over zijn moeder die zich overal mee bemoeide.

Over hem die nooit grenzen stelde.

Over Ksenia die steeds degene was die zich moest aanpassen.

Tante Lyuba stond langzaam op.

—Ik denk dat ik beter ga.

—Dat lijkt me verstandig.

—Het spijt me.

Dat verraste Ksenia.

—Waarom?

—Omdat ik dacht dat alles geregeld was.

—Dat was het ook.

Ze keek naar Vitya.

—Alleen niet door de juiste persoon.

Tante Lyuba pakte haar tas.

Binnen een paar minuten was ze vertrokken.

Daarna bleef alleen de familie over.

En de stilte.

Een lange stilte.

Uiteindelijk sprak Vitya.

—Je zet me voor schut.

—Nee.

—Jawel.

—Nee.

Ksenia keek hem recht aan.

—Jij hebt jezelf voor schut gezet.

Dat kwam aan.

Hij wist het.

Zijn moeder wist het.

Iedereen wist het.

—Wat wil je nu dan? vroeg hij.

Ksenia dacht even na.

—Een eerlijk antwoord.

—Waarop?

—Waarom heb je dit gedaan?

Voor het eerst leek hij echt na te denken.

Niet naar excuses te zoeken.

Maar na te denken.

—Omdat ik het zat was.

—Wat zat?

—Dat alles hier van jou was.

Die eerlijkheid verraste haar.

—Dus dit ging niet over tante Lyuba?

—Niet alleen.

—Ga verder.

Hij haalde diep adem.

Lees verder op de volgende pagina