Skip to content
—Soms voelde het alsof ik gewoon in jouw leven woonde.
Ksenia luisterde aandachtig.
—En heb je dat ooit tegen mij gezegd?
—Nee.
—Waarom niet?
—Ik weet het niet.
—Ik wel.
Hij keek op.
—Waarom?
—Omdat het makkelijker was om je moeder te laten praten dan zelf verantwoordelijkheid te nemen.
Zijn gezicht verstarde.
Omdat het waar was.
Zelfs Zinaida Igorevna zei niets meer.
Voor het eerst leek ook zij te beseffen dat haar aanwezigheid het probleem niet oploste maar juist vergrootte.
Na een paar minuten pakte ze haar handtas.
—Ik ga naar huis.
Niemand hield haar tegen.
Toen de deur achter haar dichtviel, voelde het appartement plotseling twee keer zo groot.
En veel stiller.
Vitya bleef zitten.
—Dus wat nu?
Ksenia keek naar de lege stoel van zijn moeder.
Daarna naar hem.
—Nu beslis jij.
—Waarover?
—Of je een echtgenoot wilt zijn of een vertegenwoordiger van je moeder.
Hij keek naar de vloer.
Lang.
Heel lang.
—Dat is niet eerlijk.
—Misschien.
Ze pakte haar jas.
—Maar het is wel de waarheid.
Die avond sliep Vitya op de bank.
Niet omdat Ksenia hem dat had opgedragen.
Maar omdat hij voor het eerst echt moest nadenken.
De volgende ochtend vond ze hem in de keuken.
Alle catalogi waren verdwenen.
Het meetlint ook.
—Ik heb tante Lyuba gebeld, zei hij.
—En?
—Ze heeft een kamer gevonden bij een vriendin.
Ksenia knikte.
—Mooi.
—Ik heb ook met mijn moeder gesproken.
—Dat lijkt me moeilijk.
Hij glimlachte schuin.
—Dat was het.
—En?
—Ze was niet blij.
—Dat verbaast me niets.
Voor het eerst sinds lange tijd moesten ze allebei lachen.
Niet omdat alle problemen waren opgelost.
Maar omdat er eindelijk iets was veranderd.
Want soms begint respect niet met grote gebaren.
Soms begint het op het moment dat iemand eindelijk begrijpt dat een huwelijk een partnerschap is.
Geen eigendomsbewijs.
En zeker geen vergunning voor anderen om jouw grenzen te overschrijden.