Skip to content
“Nee?”
Zijn stem stierf weg.
Omdat zelfs hij hoorde hoe zwak die woorden klonken.
Geneviève besloot van tactiek te veranderen.
Ze glimlachte plotseling.
Een glimlach die Claire inmiddels goed kende.
De glimlach die verscheen wanneer Geneviève iets wilde krijgen.
“Claire, lieverd.”
Dat woord alleen al maakte Arthur zichtbaar nerveus.
“Wij proberen gewoon praktisch te zijn.”
“Praktisch?”
“Camilles kinderen zijn jonger.”
“Arthur en Inès wonen hier.”
Geneviève zuchtte overdreven.
“Voor een paar dagen kan iedereen zich toch aanpassen?”
Claire antwoordde niet onmiddellijk.
In plaats daarvan pakte ze een tweede document uit de groene map.
Deze keer was het geen eigendomsakte.
Het was een afdruk van een advertentie.
Camille keek verbaasd.
“Wat heeft dat hiermee te maken?”
Claire legde het papier op tafel.
“Dat vroeg ik mij ook af.”
Luc keek ernaar.
Zijn gezicht verstarde vrijwel onmiddellijk.
Geneviève zag het.
“Wat is er?”
Niemand antwoordde.
Claire schoof het document langzaam naar voren.
Bovenaan stond een vastgoedadvertentie.
Foto’s van haar huis.
De woonkamer.
De tuin.
De slaapkamers.
Zelfs de boomhut die haar vader ooit voor Arthur had gebouwd.
Camille werd plotseling bleek.
“Waar heb je dat gevonden?”
“Dat is interessant,” zei Claire rustig.
“Want dat was precies mijn volgende vraag.”
Drie weken eerder had een buurvrouw haar opgebeld.
Een vriendelijke vrouw die regelmatig op het huis lette wanneer Claire voor haar werk reisde.
“Claire, verkoop je je woning?”
Claire had gelachen.
“Natuurlijk niet.”
“Dan begrijp ik iets niet.”
De buurvrouw had haar een link gestuurd.
Een vastgoedsite.
Een advertentie.
Haar advertentie.
Haar huis.
Aangeboden als een toekomstige investering.
Niet officieel te koop.
Maar wel gepresenteerd aan geïnteresseerde kopers.
Claire had de pagina onmiddellijk opgeslagen.
En daarna gewacht.
Gewacht om te zien wie zichzelf zou verraden.
Nu leek dat moment eindelijk gekomen.
“Wie heeft deze advertentie geplaatst?” vroeg ze.
Niemand sprak.
Toen keek Claire naar Camille.
“Misschien jij?”
Camille keek weg.
Een seconde.
Misschien twee.
Dat was genoeg.
“Ik begrijp niet waar je het over hebt.”
“De advertentie bevat foto’s die alleen tijdens jouw laatste bezoek zijn gemaakt.”
Geneviève werd plotseling onrustig.
“Dat bewijst niets.”
Claire pakte haar telefoon.
Ze opende een map.
Daarin stonden tijdstempels.
Kopieën van de advertentie.
Screenshots.
Zelfs een bericht van de makelaar.
Dezelfde makelaar die had geprobeerd contact op te nemen met de eigenaar.
Met haar.
“Het bewijst meer dan genoeg.”
Luc ging langzaam zitten.
Hij keek opnieuw naar de advertentie.
Toen naar zijn zus.
“Camille…”
Zijn stem klonk schor.
“Wat heb je gedaan?”
“Ik heb niets verkocht.”
“Dat vroeg ik niet.”
Camille aarzelde.
Voor het eerst die dag leek ze niet zeker van zichzelf.
“Het was maar een idee.”
Niemand reageerde.
Ze vervolgde haastig:
“Een kennis zocht een vakantiehuis in deze regio.”
“Mijn vakantiehuis?” vroeg Claire.
“Ik dacht alleen maar na over mogelijkheden.”
“Voor een huis dat niet van jou is?”
Camille sloot haar mond.
Want daar bestond geen goed antwoord op.
Geneviève kwam onmiddellijk tussenbeide.
“Dit wordt allemaal overdreven.”
Claire keek haar aan.
“Wordt het ook overdreven dat u mijn kinderen uit hun kamers wilde zetten?”
Geen antwoord.
“Of dat u dit huis van de familie Delmas noemt?”
Geen antwoord.