De uitslag lag nog geen minuut op tafel toen mijn wereld opnieuw kantelde.

Ik staarde naar de woorden alsof ze in een vreemde taal waren geschreven.

Geen biologische verwantschap vastgesteld.

Chiara zat tegenover me. De advocaat stond bij het raam en sprak zachtjes met iemand aan de telefoon.

De baby sliep vredig in een draagmand naast de bank.

Een baby die niet van mij was.

Maar die inmiddels wel op mijn schouder had geslapen, mijn vinger had vastgepakt en zich tegen mijn borst had genesteld alsof ze me haar hele leven kende.

Ik voelde tranen opkomen.

Niet omdat ik haar niet wilde.

Maar omdat ergens anders een andere baby was.

Mijn baby.

Mijn Alice.

En ik wist niet waar ze was.

“Wat doen we nu?” fluisterde ik.

Chiara antwoordde onmiddellijk.

“We gaan naar de politie.”

Nog voordat we konden vertrekken, ging mijn telefoon opnieuw.

Luca.

Voor de negenentwintigste keer.

Dit keer nam ik op.

Lees verder op de volgende pagina