Skip to content
De woorden troffen me harder dan de botsing.
“Wat?” fluisterde ik.
De man keek even naar de weg boven ons voordat hij antwoord gaf.
“Je man vertrouwde niemand meer in de laatste maanden van zijn leven. Niet zijn zakenpartners. Niet zijn familie. En eerlijk gezegd ook jou niet.”
Ik voelde een steek van verdriet die niets met mijn verwondingen te maken had.
Mijn man, Richard, was drie jaar geleden overleden aan een hartaanval. Ondanks onze meningsverschillen had ik altijd gedacht dat we elkaar vertrouwden.
“En wat heb je ontdekt?” vroeg ik.
De vreemdeling glimlachte droevig.
“Dat jij de enige persoon was die hem nooit iets wilde afnemen.”
Voor het eerst sinds de crash voelde ik iets wat leek op hoop.
In de verte klonk het geluid van sirenes.
“Luister goed,” zei de man. “Mijn echte naam is Daniel Cross. Ik werkte vroeger als privédetective. Richard huurde me in om zijn omgeving te onderzoeken.”
De regen werd zachter terwijl hij verder sprak.