Toen Chloe en ik bij het graf aankwamen, bleef ze abrupt stilstaan.

“Mama…” fluisterde ze.

Ik volgde haar blik en voelde mijn hart sneller kloppen.

Alle beschilderde stenen waren verdwenen.

De vrolijke gezichtjes, de kleine helden, de kleurrijke avonturen die zij en haar vader ooit samen hadden bedacht — alles was weg.

Alles behalve één steen.

Die lag precies in het midden van de grafsteen.

Chloe kneep zachtjes in mijn hand.

“Waar zijn ze gebleven?”

Ik wist niet wat ik moest zeggen.

Misschien had de begraafplaats ze weggehaald tijdens onderhoudswerkzaamheden, dacht ik eerst. Maar toen zag ik iets glinsteren onder de overgebleven steen.

Voorzichtig tilde ik hem op.

Daaronder lag een klein messing sleuteltje.

En daarnaast een zorgvuldig opgevouwen briefje.

Mijn handen trilden terwijl ik het openvouwde.

Er stond slechts één zin op.

“Bedankt voor de avonturen. Ze hebben meer betekend dan jullie ooit zullen weten.”

Geen naam.

Geen uitleg.

Alleen die ene zin.

Chloe keek nieuwsgierig omhoog.

Lees verder op de volgende pagina