DEEL 2

Ik keek naar het onbekende nummer op mijn scherm.

Een deel van mij wilde ophangen.

Een ander deel wilde eindelijk horen wat Daniel te zeggen had nu hij geen publiek meer had.

Dus bleef ik stil aan de lijn.

“Je moet naar huis,” herhaalde hij.

Zijn stem klonk anders.

Niet verdrietig.

Niet schuldbewust.

Vooral nerveus.

“Waarom?” vroeg ik.

Een lange stilte volgde.

“Er zijn dingen die we moeten bespreken.”

“Zoals wat?”

“We zijn getrouwd geweest, Claire.”

Ik keek naar Tanya, die tegenover me zat.

Ze maakte een notitie op haar blocnote.

“Dat was je vrijdag ook al vergeten,” antwoordde ik.

Daniel zuchtte zwaar.

“Kunnen we als volwassenen praten?”

“Dat probeerde ik op Thanksgiving.”

Weer stilte.

Toen kwam eindelijk de echte reden.

“Ik heb geen toegang meer tot de bedrijfsrekeningen.”

Lees verder op de volgende pagina