June deed een kleine stap de kamer binnen, alsof ze elk moment kon worden teruggestuurd. Haar handen trilden niet, maar haar ogen waren ernstig.

“Het klinkt vreemd, meneer,” zei ze zacht. “Maar in mijn dorp had een vrouw precies zulke aanvallen. Iedereen dacht aan een ziekte. Artsen vonden niets. Totdat een oude vrouw iets opmerkte dat niemand anders zag.”

Leonard kneep zijn moeders hand steviger vast. Catherine kreunde opnieuw, haar vingers krampachtig tegen haar slaap gedrukt.

“Zeg gewoon wat je bedoelt,” zei hij schor.

June keek naar Catherine, niet naar de machines, niet naar de monitoren, maar naar haar haarlijn.

“Mag ik dichterbij komen?”

Na een fractie van aarzeling knikte Leonard.

June liep naar het bed en boog zich voorzichtig over Catherine heen. Ze streek geen hand over haar voorhoofd, maar keek aandachtig naar de huid net onder haar haar, boven het linkeroor.

“Wanneer zijn de aanvallen begonnen?” vroeg ze.

“Ongeveer zes weken geleden,” antwoordde Leonard. “Plotseling. Zonder waarschuwing.”

June knikte langzaam. “En is er in die periode iets veranderd? Nieuwe behandelingen? Nieuwe producten? Een val, een behandeling bij de kapper misschien?”

Leonard dacht na. Zijn moeder was altijd verzorgd geweest, zelfs thuis. “Ze heeft een nieuwe haartherapie geprobeerd,” zei hij uiteindelijk. “Een exclusieve behandeling tegen haaruitval. Met… micro-implantaten, geloof ik. Maar dat kan hier toch niets mee te maken hebben?”

June zei niets. Ze boog zich iets verder voorover.

Tussen de fijne zilveren haren van Catherine zag ze iets dat niet bij huid hoorde. Een minuscuul, bijna onzichtbaar bobbeltje. Niet rood. Niet ontstoken. Maar onnatuurlijk perfect rond.

“Mag ik een lamp?” vroeg ze.

Leonard pakte onmiddellijk een kleine medische lamp en hield die boven het hoofd van zijn moeder.

Lees verder op de volgende pagina