Toen het vliegtuig door de wolken brak, kneep Doña Teresa haar handen in elkaar alsof ze zich vasthield aan een onzichtbare draad tussen hemel en aarde.

Ze had haar hele leven met beide voeten stevig op de grond gestaan. Op marktvloeren. Op natte stoepen. Op beton dat haar man ooit had helpen gieten.

En nu zweefde ze.

Marco keek vanuit de cockpit even naar achteren, alsof hij haar aanwezigheid kon voelen. Paolo zat naast hem, professioneel en geconcentreerd, maar met ogen die glansden van emotie.

De vlucht was niet lang. Bestemming: Cancún.

Voor Teresa klonk het als een verre droom, een plek die ze alleen kende van televisiebeelden in etalages van elektronicawinkels.

Toen het vliegtuig landde en de passagiers uitstapten, wachtten haar zoons haar op bij de deur van de cockpit.

“Mam,” zei Marco zacht, “vandaag hoef je nergens in de rij te staan.”

Ze liep tussen hen in, nog steeds overweldigd door alles. Luchthavenpersoneel glimlachte respectvol. Sommige mensen herkenden het verhaal van de aankondiging tijdens de vlucht en fluisterden bewonderend.

Maar Teresa begreep nog steeds niet waarom ze hier waren.

“Kinderen… we blijven toch niet lang? Dit moet duur zijn,” zei ze bezorgd.

Paolo glimlachte.

“Dit is geen vakantie van één dag, mam.”

Buiten wachtte een kleine zwarte auto. Geen overdreven luxe, maar comfortabel. Terwijl ze reden, keek Teresa naar de palmbomen, de blauwe lucht, de geur van zeezout die door het open raam naar binnen waaide.

Ze voelde zich alsof ze in het leven van iemand anders was beland.

Na twintig minuten stopte de auto voor een wit huis met grote ramen en een kleine tuin vol bougainvillea.

Teresa fronste.

“Voor wie is dit?”

Lees verder op de volgende pagina