Julia bevroor.

Niet door het woord mama — hoewel het diep in haar borst sneed — maar door de paniek in Luna’s stem. Het was geen gewone gevoeligheid. Het was geen kinderlijke overdrijving. Het was angst. Een reflex.

“Het is goed, liefje,” fluisterde Julia zacht. “Ik ben hier. Niemand doet je pijn.”

Maar Luna trok haar schouders op, alsof ze zich wilde beschermen tegen iets dat al was gebeurd. Haar ademhaling werd sneller. Haar vingers bleven in Julia’s shirt geklemd.

Richard stond in de deuropening. Hij had het gehoord.

“Wat is er?” vroeg hij, onmiddellijk alert.

Julia keek hem aan. Niet beschuldigend. Niet dramatisch. Alleen ernstig.

“Ze reageert alsof aanraking pijn veroorzaakt,” zei ze voorzichtig. “Maar niet overal. Alleen… op bepaalde momenten.”

De verpleegkundige die dienst had, werd erbij geroepen. Ze controleerde Luna’s vitale functies. Alles leek stabiel. Geen koorts. Geen zichtbare ontsteking.

“Ze is gewoon gevoelig,” zei de verpleegkundige. “Dat gebeurt bij haar aandoening.”

Maar Julia voelde dat dit anders was.

Die nacht kon ze niet slapen. Ze dacht terug aan het moment. De specifieke manier waarop Luna had gereageerd — niet alsof haar huid pijn deed, maar alsof ze een herinnering probeerde te ontwijken.

Lees verder op de volgende pagina