Skip to content 
Drie dagen later stond dezelfde vergadertafel er nog steeds. De storm was gaan liggen, maar de nasleep niet.
De faillissementspapieren lagen onaangeroerd in een map die nu gesloten bleef.
Marcus Hale had in achtenveertig uur nauwelijks geslapen. Niet uit angst dit keer, maar uit focus. Clausule 17C was opnieuw doorgelicht. Externe juristen waren ingevlogen. De volledige overname van Eastbay Port was herberekend.
En het meisje had gelijk gehad.
De schuld was met bijna veertig procent overschat.
Dat betekende geen onmiddellijke ondergang.
Dat betekende tijd.
En tijd was alles.
“Hebben we haar gevonden?” vroeg Marcus terwijl hij uit het raam keek.
Zijn assistent knikte. “Ja, meneer. Ze heet Lila. Ze verblijft tijdelijk in een nachtopvang twee straten verderop.”
“Breng haar hierheen. Maar niet als een verdachte.”
Hij draaide zich om.
“Als een gast.”