De klokken van de kerk luidden zacht terwijl de gasten hun plaatsen innamen. Het marmer glansde onder het licht van de kroonluchters. Bloemstukken in wit en goud sierden het gangpad. Alles was tot in perfectie gepland — precies zoals Angelica het wilde.

Mark stond vooraan, zelfverzekerd, zijn kin iets te hoog geheven. Hij genoot van de blikken van bewondering. Dit was zijn moment. Zijn overwinning.

Totdat er buiten plotseling geroezemoes ontstond.

Eerst zacht. Toen duidelijker.

Een diepe, luxueuze motor klonk voor de ingang van de kerk. Niet het geluid van een gewone taxi. Niet van een oude auto.

De deuren zwaaiden open.

Een glanzende zwarte wagen rolde langzaam naar voren — elegant, stil, indrukwekkend. De portier stapte uit, liep naar achteren en opende met zorg de achterdeur.

Alle hoofden draaiden.

Mark fronste. Dit stond niet in het draaiboek.

En toen… stapte ze uit.

Rhea.

Maar niet de Rhea die hij zich herinnerde.

Niet de magere vrouw in een versleten jurk.

Voor hen stond een vrouw in een eenvoudige maar verfijnde crèmekleurige jurk, perfect op maat. Haar houding was recht. Haar blik kalm. Haar haar glansde zacht in het zonlicht.

Aan weerszijden van haar stonden twee kleine jongetjes.

Een tweeling.

Ongeveer drie jaar oud.

En toen gebeurde het moment dat de hele kerk deed verstijven.

De jongens leken… precies op Mark.

Dezelfde ogen.

Dezelfde wenkbrauwen.

Zelfs dezelfde kuiltjes in hun wangen.

Het gefluister werd luider.

“Zie jij wat ik zie?”

“Dat zijn… dat moeten zijn…”

Mark voelde hoe zijn keel droog werd.

Lees verder op de volgende pagina