Skip to content
Ik bleef een paar seconden stil met de telefoon tegen mijn oor.
“Wie is dit?” vroeg ik uiteindelijk.
Aan de andere kant klonk een rustige ademhaling, alsof de man precies wist dat zijn woorden me hadden geraakt.
“Mijn naam is Thomas Van Dijk,” zei hij. “Ik was een oude vriend van je grootvader.”
Het woord vriend voelde vreemd. Mijn grootvader had nooit veel over zijn verleden gesproken. Voor mij was hij gewoon… opa. De man die me naar school bracht, die pannenkoeken maakte op zondagochtend en die altijd deed alsof alles onder controle was.
“Wat bedoelt u met dat hij niet was wie ik dacht dat hij was?” vroeg ik voorzichtig.
Er viel een korte stilte.
“Dat leg ik liever persoonlijk uit,” zei Thomas. “Het is belangrijk. En het gaat ook over jou.”
Mijn maag draaide zich om.
“Waar?” vroeg ik.
“Er is een café op de hoek van Lindenstraat en Parklaan. Morgen om elf uur.”
Hij wachtte even.
“Je grootvader wilde dat je het op een dag zou weten.”
Toen verbrak hij de verbinding.