Skip to content
Ik pakte het papier uit haar handen, keek naar de handtekening… en toen wist ik het meteen.
Niet omdat ik jurist was.
Niet omdat ik alles van erfenissen begreep.
Maar omdat ik mijn man kende.
Ik keek nog eens goed. De naam stond er. De krul aan het einde van de handtekening ook. Op het eerste gezicht leek het echt.
Maar het was… te perfect.
Adam zette nooit zo’n nette handtekening. Altijd een beetje slordig, een lichte onderbreking bij de “d”. Hij grapte daar vaak over, noemde het zijn “doktershandtekening”.
Deze?
Deze was geoefend.
Nagebootst.
Ik vouwde het papier rustig dicht en gaf het terug aan Cassandra.
“Oh,” zei ik zacht. “Ik snap het.”
Ze glimlachte triomfantelijk. Mijn moeder keek nerveus tussen ons heen en weer.
“Dus?” zei Cassandra. “Ik neem aan dat we dit netjes regelen. Voor Lucas.”
Ik knikte langzaam.
“Voor Lucas,” herhaalde ik.
Ik haalde diep adem en keek de tafel rond. Iedereen wachtte.
En toen… begon ik te glimlachen.
Niet uit vreugde.
Maar uit helderheid.
“Mag ik één vraag stellen?” zei ik kalm.
Cassandra rolde met haar ogen. “Serieus, Bridget? We hebben het bewijs letterlijk hier.”
“Gewoon één vraag,” herhaalde ik.
Ze zuchtte. “Prima.”
Ik keek haar recht aan.
“Wanneer zou dit gebeurd moeten zijn?”
Ze knipperde even. “Wat bedoel je?”