Ik voelde mijn knieën knikken, maar ik bleef staan. De politieagent gebaarde dat ik dichterbij moest komen. Voor mijn ogen stond Piper, klein en kwetsbaar, haar hand nog steeds trillend terwijl ze zich aan de witte lakens vasthield. Haar ademhaling was onregelmatig, en ik kon de angst in haar ogen lezen alsof ze een taal sprak die alleen moeders verstaan.

“Wat… wat zit er in die tas?” vroeg ik zachtjes. Mijn stem was nauwelijks meer dan een fluistering.

De agent keek me ernstig aan. “Dat moeten we eerst onderzoeken. Uw dochter zei dat er dingen in zaten die ze bang maakten, iets dat haar… overstuur heeft gemaakt.”

Ik knielde bij haar bed en pakte haar kleine hand. “Het is oké, lieverd. Mama is hier. Vertel me wat er is gebeurd.”

Piper slikte en keek naar de donkerblauwe tas naast haar bed. Haar kleine vingers grepen naar de rits, maar ze durfde hem niet open te maken. “Mama… ze hebben me gevolgd,” fluisterde ze. “Ze hebben… ze hebben mijn tas op school veranderd. Ze stopten dingen erin die ik niet wilde.”

Mijn hart sloeg een slag over. “Wie heeft dat gedaan, lieverd?”

Lees verder op de volgende pagina