De schreeuw sneed dwars door de zaal.

Het was geen kleine, beschaafde reactie—het was rauw, plotseling, bijna paniekerig.

Iedereen verstijfde.

Ethan liet de doos bijna uit zijn handen vallen terwijl hij achteruit deinsde. Zijn gezicht verloor in een fractie van een seconde alle kleur. Het zelfvertrouwen waarmee hij net nog stond te praten, verdween volledig.

“Wat… wat is dit?” stamelde hij.

Noah stond nog steeds rustig voor hem.

“Maak het maar helemaal open, pap,” zei hij zacht.

Je kon een speld horen vallen.

Ethan aarzelde, maar onder het gewicht van alle blikken in de zaal opende hij de doos verder. Zijn handen trilden zichtbaar.

Binnenin lag geen schokkend object.

Geen gevaarlijks.

Lees verder op de volgende pagina