Ik bleef staan in de hal.

De deur achter ons klikte zacht in het slot.

Het geluid voelde definitiever dan ik had verwacht—alsof iets in mijn leven zojuist een lijn had overschreden waar geen omkeer meer mogelijk was.

Peter stond nog steeds met zijn jas aan, zijn handen rustig gevouwen voor zich. Hij keek me niet direct streng aan, maar ook niet geruststellend. Het was een blik die ik nog nooit eerder van hem had gezien: vastberaden, bijna… opgelucht.

“Zeg het dan,” zei ik zacht. “Waarom?”

Even bleef het stil.

Het huis kraakte, zoals oude huizen doen wanneer ze hun eigen stilte dragen.

Peter liep langzaam naar de woonkamer. Niet gehaast. Alsof hij mij de tijd gaf om te volgen.

Ik deed dat.

Mijn hart klopte in mijn keel.

Toen hij bij de salontafel stond, draaide hij zich om.

“Je denkt dat dit over ons huwelijk gaat,” zei hij rustig. “Dat het een beslissing was uit medelijden. Of een soort opoffering.”

Ik slikte.

“Dat dacht ik inderdaad.”

Hij knikte langzaam.

“Dat is niet de waarheid.”

Er viel een korte stilte.

Toen ging hij zitten.

En gebaarde naar de stoel tegenover hem.

Ik bleef staan.

“Ga zitten,” zei hij niet streng, maar ook niet als een verzoek.

Ik deed het.

Mijn handen lagen in mijn schoot, gespannen.

Peter keek even naar de vloer, alsof hij zijn woorden zorgvuldig moest ordenen.

“Toen Sean begon te veranderen,” zei hij, “heb ik dingen gezien die jij niet kon zien. Of misschien… niet wilde zien.”

Lees verder op de volgende pagina