Ik liet de camera nog een paar seconden lopen nadat Linda uitgesproken was.

Niet omdat ik meer bewijs nodig had.

Maar omdat stilte soms meer onthult dan woorden.

Linda hijgde lichtjes, haar handen nog gespannen van woede. De verscheurde kleding lag verspreid over de keukenvloer als stille getuigen van wat er net was gebeurd.

Ethan wreef over zijn gezicht. “Olivia, zet die telefoon uit. Dit helpt niemand.”

Ik keek hem aan.

Voor het eerst in lange tijd… écht aan.

“Je hebt gelijk,” zei ik rustig.

Ik stopte de opname.

Maar niet voordat alles duidelijk vastgelegd was.

Ik legde mijn telefoon op het aanrecht en keek naar de chaos.

Mijn kleding.

Mijn huis.

Mijn grenzen.

Allemaal genegeerd.

“Jullie zijn klaar?” vroeg ik kalm.

Linda snoof. “Ik ben pas klaar als jij begrijpt hoe dit hoort te werken.”

Ik knikte langzaam.

“Mooi,” zei ik. “Dan zijn we nu op hetzelfde punt.”

Ze fronste. “Wat bedoel je?”

Lees verder op de volgende pagina