Adrian bleef een paar seconden staan alsof hij de woorden op het bord niet goed kon verwerken.

De motor van zijn truck draaide nog, maar hij bewoog niet. Zijn blik gleed van het houten toegangsbord naar het terrein achter mij—de gerestaureerde schuur, de wandelpaden, de gasten die rustig hun ontbijt namen op het terras alsof dit de normaalste plek ter wereld was.

“Willow Hart Retreat,” las hij zacht.

Zijn stem klonk anders dan ik gewend was. Minder zelfverzekerd. Meer… zoekend.

Mijn moeder stond achter hem op de oprit.

“Adrian,” zei ze meteen, scherp en gecontroleerd, “dit is tijdelijk. Je zus begrijpt het niet helemaal, maar wij hebben het al besproken.”

Ik draaide me niet om.

Ik hoefde haar gezicht niet te zien om te weten hoe dat klonk: niet als een gesprek, maar als een besluit dat al genomen was zonder mij.

Adrian liep langzaam naar voren.

Zijn schoenen zakten licht weg in de grindweg die ik zelf had laten aanleggen.

“Claire…” zei hij terwijl hij naar mij keek. “Wat is dit allemaal?”

Ik keek hem aan.

Niet vijandig.

Niet defensief.

Gewoon rustig.

“Dit is wat er gebeurt als iemand drie jaar lang niet wegloopt,” zei ik.

Lees verder op de volgende pagina